kendine zararlı bir öfkeye sığınmaktan ziyade

Üniversite kurumunun benim çalışmamda işgal ettiği bir ölçüde özel yer, şüphesiz, “kendini adamış” birinin (dinsel bir fanatiğin), önceden belirlediği ve kendini adadığı değerler ve gerçeklerin yok olması karşısında kendine zararlı bir öfkeye sığınmaktan ziyade, yaşadığı hayal kırıklığı üzerinde mantıklı bir kontrol sağlama ihtiyacının yarattığı özel bir güçle açıklanabilir (Bourdieu, 1998, Homo Academicus’tan alıntı Ocak ve Zanaat, Pierre Bourdieu Derlemesi, sf: 85)